زنگ ناهار

از اون جایی که من اکثر اوقات غذامو با خودم میبرم موسسه , خیلی پیش می آد که حوصله نکنم هشت طبقه برم پایین تا تو ناهار خوری

 با بقیه غذا بخورم.

برای همین غذامو تو آشپزخونه ی همین طبقه گرم میکنم و رو میز صندلی های هال جلوی آشپز خونه ,که بیشتر برای ملاقات های 

گروهی و نوشیدن قهوه کاربرد داره, می شینم و غذا مو می خورم.از اون جایی که قیمت غذاهای موسسه به نسبت بالاست , یه سری از

کارمندای این طبقه همنشینان زمان غذای من شدن.خب چون کارمندن خیلی از زبان انگلیسی خوبی بر خوردار نیستن وچون منم همان 

طور که همه مستحضرن مثل بلبل آلمانی حرف میزنم!! تعداد جملاتی که بینمون رد و بدل می شه محدوده .

مکالمه ی من و یکی از کارمندا که تازه همو دیدیم :

wie heizen sie?

اسمت چیه؟

Woher kommen sie ?

از کجا اومدی؟
وبعد...

was war dein Präsident name

?

[با یه لبخندی که اولش محتاطا نست ]اسم رئیس جمهورتون چی بود؟

بعدش که پوزخند من و دید راحت صدای خندش رفت بالا و منم که تو دلم هی می گفتم خدایا ناهار می خوردیما پا به پاش یه خنده ی از

رو اجبا ری کردم که هر لحظه می شد اشکمم با هاش سرازیر شه...