سیاهی...

شده هی بخواید یه چیزی و درست کنید هی بد تر بشه؟
یعنی خب یه اشتباهی کردی یه زمانی بعد خیلی خودتو مقصر بدونی این قدر که اطرافیانم از این فرصت استفاده کنن و سوارت شن .بعد یهو به خودت می آی و می بینی که کاری که کردی دیگه در این حد نبود که لایق این همه تحقیر باشی.بعد صدات در می آد بعد اونام که دیگه انگار اونقدرام حریمی نمونده توهین و ده برابر می کنن و دوباره تو بهت بر می خوره یه چیزی می گی , و هی این روند سلسله وار تکرار می شه و هر دفعه بیشتر فرو می ری تو چاه...
بعد کم کم از خودت بدت می آد.از این که داد از با خدا بودن می زنی و این همه گند بالا آ وردی.از هر حس خدا گونه ای که بهت دست میده می گریزی.دلت می خواد همه چی پاک شه و تو از اول بازی کنی.این که این همه شخصیتت تحقیر شده آزارت می ده.نمی گذاره که بری جلو..
خستم کرده این جریان .
اونا رفتارشون به نحویه که انگار با یه آدمی طرفن که بیمار وار داره یه کاری و کش می ده و نگاهشون تو رو له می کنه.اقرار می کنم که نگاهشون کم رو من تا ثیر نداشته.واقعا حس می کنم یه بیمار روانیم که آرامش ندارم.به وضوح بی حوصلگی , کلافگی و خشم و تو خودم می بینم.
همه ی اتفاقات اخیر که همه کم و بیش در جریانید کلا از من یه آدم ضعیف و حساس و پرخاشگر ساخته که روز به روز داره بیش از پیش از خودش دور می شه و نمی دونه چی کار کنه تا از این مخمصه درآد.